سحر صالح

همیشه، هر وقت به دیدن مادربزرگم می‌رفتم، در گوشه‌ای از اتاق، پیراهنی آویزان بود. هیچ‌وقت آن را دور نمی‌انداخت. من بیشتر اوقات از آن پیراهن می‌ترسیدم…

نگاه‌هایش با خشم به کف اتاق دوخته شده بود. می‌خواست فریاد بزند، می‌خواست از دیوارها بپرسد چگونه کودکی چون او را در خود زندانی کرده‌اند. اما آیا…